خسته ام از نوشتن،از عشق …از نوشتن از این همه دروغ…

خسته ام از این کلمات کودکانه،از این دلخوشی های بچه گانه..............

خسته ام از این مستی و سردرگمی…خسته از جستجو کردن...........

فراموش کردن هستی ام …وجودم…..

خسته از بازی های بچه گانه از بازی با این همبازی های بچه تر از خودم….........

خسته از دویدن… برای رسیدن…برای رسیدن به هیچ!................

خسته ام از این اعتیاد قلبم به نگار و عشقش…از اعتیاد چشمانم به اشک............

خسته از باور دروغی بنام عشق…خسته از این قمار …از قمار دل…

قماری که آخرش چه برنده باشی و چه بازنده….........

بازنده ای بیش نخواهی بود…................

 قماری که در پایانش بجای مشتی اسکناس چکشی ردو بدل میشود................

 که برنده با آن بر دل بازنده میکوبد… چکشی که فقط خرد میکند...........

و دست به دست منتقل میشود بازنده های قمار امروز شاید.........

شاید چکش به دستان قمار فردا باشند..................

خسته از جارو کردن خرده شیشه های دل…خسته از بریده شدن...........

دستم به دست این خرده شیشه های مقدس…...........

خسته از مرهم گذاشتن بر این زخم های کهنه...........

خسته از شنیدن صدا در دل…که هر از گاه غریبه ای بر آن میکوبد…......

خسته از نوشتن نام این رهگذران بر دیوار دلم با تیشهء عشق............

 خسته از پاک کردن نام این رهگذران پس از رفتنشان ازاین…........

خسته از کاروانسرا شدن دل و به زیر سوال رفتن عشق…...........

خسته ام .. خستهء .. خسته...........

یادته گفتم بی تو زندگی پوچه!!!!!!یادته!؟!!!

یادته گفتم بی تو تنهاترینم!!!!یادته؟!!!!!

حالا بیا ببین دروغی بهت نگفتم................

کاشک میشد دور اسمت یه خط قرمز کشید....کاشکی

دیگر نیست نای ماندن......پایان آغاز رفتن.......

چاقویی پنهان تهه گنجه.....دستای سردم.......رگ های سبزم